Ο αγώνας του ελληνικού ζεόλιθου είναι ανάλογος με τον αγώνα της ελληνικής ΑΟΖ διότι πρόκειται περί ενός εθνικού θέματος. Πρέπει λοιπόν να ξεπεραστούν οι τοπικές αντιπαραθέσεις και να καταλάβουμε ότι η μάχη δεν έχει σχέση αποκλειστικά με τα δικαστήρια. Η ουσία είναι αλλού. Ο ελληνικός ζεόλιθος αποτελεί για την οικονομία μας ένα από τα στρατηγικά μας αποθέματα ακριβώς όπως είναι οι υδρογονάνθρακες και οι υδρίτες μεθανίου της ελληνικής ΑΟΖ. Απλώς ο ζεόλιθος είναι πιο εύκολα προσβάσιμος αφού πρόκειται για επιφανειακά κοιτάσματα που βρίσκονται πάνω στην ξηρά. Δεν υπάρχει λοιπόν καμία διακρατική δυσκολία για την εξόρυξή του στη Θράκη. Μπορεί επίσης να βοηθήσει την ανάπτυξη της Θράκης με τις θέσεις εργασίας που θα δημιουργήσει στο Βόρειο Έβρο με την ενεργοποίηση του σιδηροδρομικού δικτύου αλλά και του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης.
Με όλο αυτό το πλαίσιο μπορεί να τροφοδοτήσει όλη την Ελλάδα στον τομέα της γεωργίας και της κτηνοτροφίας για να ενισχύσει τον πρωτογενή τομέα. Μέσω του φαρμακευτικού σκευάσματος μπορεί να βοηθήσει ανθρώπους και να τους απαλλάξει από τα βαριά μέταλλα, τις τοξίνες και τις ελεύθερες ρίζες. Οι εφαρμογές του σε διάφορους τομείς όπως η χημεία, η βιομηχανία του μπετό, η βιομηχανία των υδρογονανθράκων, έχουν βάλει τον ζεόλιθο στις δέκα μεγαλύτερες καινοτομίες του κόσμου. Κι όμως η χρήση του στην Ελλάδα είναι σχεδόν άγνωστη ενώ στη Θράκη μας έχουμε μία τεράστια ποσότητα, πάνω από 80 εκατομμύρια τόνους ορυκτού και μια από τις καλύτερες ποιότητες σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η συνέχεια εδώ
